قبلى اثر نمىسازد نمىشود تصور كرد كه آبى كه ده درجه حرارت دارد ده درجه را دوباره قبول كرده و تازه داراى ده درجه حرارت بشود و انسانى كه انسان است انسان شود و ماده اى كه فعلا صورت سيب را دارد صورت سيب را با وجود داشتن وى به خود بگيرد و در نتيجه بطور كلى مىفهميم كه پذيرنده و به خود گيرنده اثرى بايد آن اثر را از پيش خود نداشته و فاقد بوده باشد و باصطلاح فلسفى حيثيت قبول حيثيت فقدان است و نظير همين بيان در رابطه معلول با فاعل اثبات مىكند كه كننده كار بايد اثرى را كه به ماده مىدهد از پيش خود داشته و واجد بوده باشد و باصطلاح فلسفى حيثيت فاعليت حيثيت وجدان است و از اين بيان اين نتيجه روشن گرفته مىشود هرگز قابل و پذيرنده اثرى عين فاعل آن اثر نخواهد بود . و با پشت گرمى اين نتيجه مىگوييم در جاهائى كه موضوع اثرى اثر لازمى را به خود گرفته و دارا است يا وجودش مجموعه اى از دو